…ποσο μπερδεμα…δε λεει…
μπερδεμένος , δε ξερω τι θελω να κανω και τι να γίνω..οταν μεγαλώσω….
χα…μεγάλωσα…εφτασε η ώρα , να διαλέξω…
και τι ξερεις στα 18 σου τη τρελα μου μέσα για να διαλεξεις τι θα κανεις στην υπολοιπη ζωη σου;
Πολλες επιλογες (για ιεκ το κοβουμε) και πολλα ενδιαφέροντα…οπότε τι κάνουμε ; τι διαλεγουμε και πως θα καταλάβω τι με ενδιαφέρει πιο πολύ;
Θα δουμε λίγος καιρός έμεινε…και εκεί πρέπει να αποφασίσεις…
And…χώρισα…τοσο απλα.
απλα κουραστηκα , βαρεθηκα , ισως απλα ξενερωσα που τοσο καιρο τη κυνηγουσα και τωρα που την ειχα , απλα ξενερωσα. Ισως απλα δεν ειναι οπως το φανταζομουν.Ισως απλα θελω να γυρναω και μ’αλλες.Τοσο απλά.
Δεν στεναχωριεμαι , δεν χαλιέμαι !
Αντε , γεια 
….να χαθεί μια ζωή , να κοπεί το νήμα της….έτσι απλά , ένα ατύχημα , εκεί που δεν το περιμένεις , μια στροφή , και εκεί που ο αερας σου γαργαλά το σώμα και σε δροσίζει έρχεται η συγκρουση.
Στο Σκάλωμα.
Ίσως δεν προλαβες καν να το δεις , ίσως είδες μια κόκκινη μάζα να έρχεται πανω σου , σε χτυπά με τα πλάγια του , χάνεις τον έλεγχο , συγκρουεσαι και σε κάτι άλλο…κι αυτό αμάξι ήταν…αργά το κοκάλωμενο απο τη συγκρουση σωμα σου χαλαρώνει πάνω στο άλλο αμαξι , που το κράνος σου δημιούργησε ένα βαθούλωμα στο τζάμι…
Ίσως φοβήθηκες , ίσως αστραπιαία πρόλαβες να σκεφτείς , να τρομάξεις , να εκγχυθει ανδρεναλίνη , μα δεν προλαβες , ίσως ήταν απλά αδύνατο ηταν η κακιά η ώρα…
Δεν ξερω αν πόνεσες , ελπίζω πως όχι , δεν ξέρω αν έφταιγες μα δεν έχει σημασία…Σημασία έχει οτι δεν θα ξαναδώ ποστ απο τον λογαριασμό σου , δε θα δω μια εξυπνη ατάκα σου και τη βοηθεια σου σε λινουξ. Δεν θα έχω την ευκαιρία να σε γνωρίσω σε meeting…και πέρυσι μπαγάσα δε τα κατάφερες να έρθεις…είχες πέσει και χτύπησες…Δεν θα δω φωτογραφίες με το “μωρό” σου ή “μπουμπού” που έλεγες την fireblade σου.Τώρα ξεχωρίζω τη μηχανή σου απο το κόκκινο αυτοκόλλητο στο ντεπόζιτο , εκεί , αναμεσα στα άλλα σιδερα , στα σιντρίμια , και όχι σε φωτογραφίες στο facebook , καβάλα στο καμάρι σου , στο πάθος σου…
Έφυγες Χρηστάρα , έφυγες απο εδώ , οχι όμως απο το μυαλό και τις καρδίες μας.
Sacame de Aqui έλεγες στην υπογραφή σου , και αριστερα του ένα emoticon με μηχανή…
Sacame de Aqui , και όντως έφυγες απο εδώ…
Sacame de Aqui.
Τα λέμε…
Ποιος ο λογος να ζεις;
Δεν σκοπεύω να το φιλοσοφήσω πολύ (που να’ξερα οταν τα’γραφα…) , να με και σας κουράσω.
Κατακλυομαστε συνεχώς απο την ιδέα του χρήματος και της επιτυχίας.Ειλικρινά στο μυαλό μου έρχονται εικόνες του εαυτού μου ως επιτυχημένο web designer που αναλαμβάνω προτζεκτ χιλιάδων ευρώ , με το πολυτελές αυτοκίνητο / μηχανή μου να με περιμένει στο πάρκινγκ της κυριλέ μου εταιρίας.
Ζούμε για το χρήμα τελικά; Είμαι ο άλλος Έλληνας ; Αυτός που ζει για να δουλεύει κι όχι αυτός που δουλεύει για να ζει;
Το μέλλον αβεβαιο , τεμπελάκος σταρχιδιστής , τα τελευταία χρονια , δεν δίνω μεγάλη σημασία στη μελέτη , μένοντας “πίσω” και αμφιβάλλω οτί θα προφτάσω τη γνώση που μου προσφέρεται.
Ποια είναι τα προβληματα; Υπερβολική βαριεμάρα….Τιποτα δεν κάνω , δε διαβάζω , δε δημιουργώ πια…Δεν είμαι σίγουρος τι με απασχολει (αν και έχω μερικές υποψίες…) Εχω αφιερωθει (είχα αφιερωθει) στο μαραθωνιο της σειράς που παρακολουθώ την Kyle XY.Υπεροχη σειρά. Ζηλεύω τις ικανοτητες του πρωταγωνιστή.ειδικά τις μαθηματικές του γνώσεις.Ισως ο,τι δε κατέχει απλα το παρακολουθείς και το θαυμάζεις. Είναι ένας βελτιωμένος άνθρωπος.
Καλός στα πάντα.Ζωγραφίζει ολοζώντανα , παίζει μουσική τέλεια (πόσο να έχει σκονιστεί το πιάνο μου; ) , και είναι καλός στα σπορ….Μη μιλήσω γενικά για το IQ του που είναι like 300++ or sth…
Το μυαλό μου είναι αγύμναστο (ενώ τα άλλα…) Έχει συνηθίσει στη ρουτινα μερικών κλικ , και γνώριμες εικόνες , ή καλύτερα οθόνες.
Ξέρω απ’εξω διάφορες διαδικασίες , αλλα δε μπορώ να μαθω 5-6 γραμματικούς κανόνες της αρχαίας.
Heh…ζηλευω αυτους που είναι απλά καλοί σχεδόν στα πάντα , με σχετικά μετριο διάβασμα.Οι καθηγητές λενε πως έχω δυνατοτητες αλλλα δεν τις χρησιμοποιώ (κοινώς με λένε τεμπέλη). Δεν επιτρεπω στον εαυτό μου να ααναπτυχθεί μεγιστα πνευματικά.
Κρατάω μια ομπρέλα και αποκρούω κάποιες γνώσεις…Φυσικοχημεία και Αλγεβρογεωμετρία . Απλά δεν μου λένε τίποτα.Ίσως επειδή δε προσπάθησα ποτέ;
Τα μαθηματικά είναι η αρχή του παντός.Ξέρω πως είναι πολύ σημαντικά.Η γλώσσα ακόμη και τα πιο απλά πράγματα βασίζονται σε αυτά.Ακόμη και τα πραγματα που αγαπώ ως ασχολίες , μουσική και πληροφορική βασίζονται σε αυτά.
Δεν ξερω αν ειναι τυχαίο , αλλα παρατηρησα οτί είχα πρόβλημα με το χρόνο στη μουσική.Με χτυπάει η απεχθεια μου για την επιστημη των αριθμών και εκεί;
Είναι απιστευτη η μαγεία των αριθμών και τι μπορείς να ανακαλύψεις και τι κρυβεται μέσα σε αυτούς.
Είναι μεγάλη ικανοποίηση πιστεύβ να λύνεις ένα δυσκολο πρόβληαμα (κάτι που δεν έχω κάνει τελευταία χωρις τη βοήθεια του διπλκανού…)
Σεντονακι κατέληξε ήδη , 3 σελίδες απο το τετράδιο…
Εν ώρα έκθεσης και μετά Φιλοσοφίας…Ορνιθοσκαλίσματα τα γραμματά μου , καλά είναι , δυσκολεύουν το διπλανό μου να ανακαλύψει τι σκέφτομαι.
Πολλοί μου εχουν πει πως είμαι κλειστό άτομο , δεν ανοιγω τον εαυτό μου σε άλλους και δεν αποκαλύπτω τα συναισθήματά μου.Εσωστρεφή , σνομπ και-εγώ-δε-ξέρω-τι αλλο είναι μερικά απο τα ονόματα που μου έχουν αντιστοιχήσει . Έχω την εντύπωση πως ακόμη και να κανω προσπάθεια να πω τι νιώθω και τι σκεφτομαι σε κάποιον , ειλικρινά σκεφτομαι πως απο μέσα του θα λέει : “Εμ…ξέρεις…ΧΕΣΤΗΚΑ! Δεν σε ρώτησα!’…
Μόνο για τη κολλητή μοτ είμαι σιγουρος και για την οκογενεια μου , απ οπουέχω απομακρυνθεί απο τον chit n chat τομέα (αλλο ένα σημάδι εγκλεισμού στον εαυτό μου; )
Ισως είναι αυτο που με απασχολεί και να με τρώει εσωτερικά (βλ. επομενο ποστ) Δεν είναι τυχαίο που έχω κατηγορία “Ψυχανάλυση” στο μπλογκ , εδω αναλύω και αναλύομαι.
My blog is my fucking therapist?
Σας παρακαλώ να δημοσιεύετε στο blog σας το μήνυμα που ακολουθεί. Δυστυχώς η ελληνική πραγματικότητα στον τομέα της υγείας είναι τέτοια που είμαστε αναγκασμένοι να απευθυνθούμε στο ευρύ κοινό για να αντιμετωπίσουμε τις δυσλειτουργίες του.
Είναι μεγάλη ανάγκη!
Ευχαριστώ
—-
Η Στεφανία Χαλκιά, ένα γλυκό εντεκάχρονο κοριτσάκι, ζούσε μέχρι χθες ανέμελα τη ζωή που (θα έπρεπε να) ζει κάθε παιδί. Από χθες είναι στο Νοσοκομείο Παίδων Αγλαΐα Κυριακού και έχει μεγάλη και άμεση ανάγκη από αιμοπετάλια.
Εμείς που έως τώρα εκμεταλλευόμασταν την αθωότητα, το γέλιο και την ζωντάνια της, είμαστε αποφασισμένοι να την βοηθήσουμε.
Χρειαζόμαστε όμως και τη δική σας βοήθεια. ΤΩΡΑ
Τα αιμοπετάλια μπορούν να δοθούν σε συνεννόηση με το Τμήμα Αιμοδοσίας του Νοσοκομείου Παίδων Αγλαΐα Κυριακού (τηλ. 210 7785105).
Διαδώστε όσο μπορείτε αυτό το μήνυμα.
απο το : http://argos.wordpress.com/
Αυτο το κειμενο το ειχα γραψει στο κινητο (άκουσον , ακουσον) και ειχα σκοπο να το στειλω στο μπλογκ , κατι που δε γινοταν μετα γιατι το ειχα γραψει ως μηνυμα…ας δουμε λοιπόν τι έγραψα χθες…
“Μετά απο κάποιους μηνες απουσιας , λόγω υποχρεώσεων και ενασχολησης με άλλα πράγματα όπως η ιστοσελίδα μου , ηρθε η ωρα για μια ανανεωση.
Πολλα με απασχολούν αυτο το καιρό καιένα απο αυτό είναι οι εξετάσεις για δυο πτυχία ξένης γλώσσας που δίνω και αυτο με απασχολεί ιδιαίτερα σημερα , που είναι μέρα αποφασης για το ποιο πρέπει να δωσω (τελικά επελεξα το ένα , και αφηνω χρονο στον εαυτο μου να το σκεφτω μια και προλαβαινω την προθεσμία) . Δεν ξερω τι θα είναι το καλυτερο και αν δεν περ’ασω αυτο θα οφείλεται στο ελειπές διάβασμα.
Γενικά τον τελευταίο καιρό (χρόνια; ) ξεκιναω δναμικά στη κάθε χρονιά , μα στη πορεία τα παρατάω και με παίρνει η κατρακύλα. Σε επιδόσεις και γνώσεις , πόσο μάλλον σε όρεξη…
Αυτο είναι το κακό με εμένα όπως μου είχε πει η κυρία Ράπτη . Ξεκινώ με τις καλύτερες προθέσεις , αλλα στην πορεία βαριέμαι. Δε ξερω τι να κάνω.
Πρέπει να στρωθώ στο διάβασμα και ξέρω τι συνεπειες θα έχει το να μην το κάνω αυτό , αλλα δεν κινητοποιουμαι ούτως ώστε να κάνω κάτι γι αυτό…
Περίεργος χαρακτήρας ε;
Eνα μεγάλο ευχαριστώ , στην καθηγήτρια μου κ.Βιβή που είναι πάντα δίπλα μου , με συμβουλευει και με ενθαρύνει όσο καλύτερα μπορεί
Θέλετε να με βοηθήσετε να αποκτήσω κι εγώ το playstation 3 ;
Μια και θέλω και εγώ σαν παιδάκι να παίξω , αν δε σας κάνει κόπο , ρίξτε μια ψήφο και σε εμένα…
Και εγώ θα σας φωνάζω να παίζουμε παρέααααααααααα 
…κείμενο που πηγάζει απο κάποιο άλλο κείμενο , και που ξεκίνησε σαν περίληψη….κατέληξε σε ένα κείμενο έκφρασης κυρίως της γνώμης μου…
Το Σαββατόβραδο , υποτίθεται πως είναι μια λυτρωτική νύχτα που πολλοί ξεφεύγουν από τα προβλήματά τους. Έτσι , μέσα τους γεννιέται η ελπίδα και παίρνουν κουράγιο , και ανακτούν τις “δυνάμεις” τους , απο τις λίγες στιγμές χαλάρωσης , ξεγνοιασιάς και διασκέδασης που τους προσφέρει το Σαββατόβραδο. Βέβαια , παρ’οτι τα προβλήματα τους ξεχνιούνται , αυτό δεν είναι μόνιμο , οπότε τα προβλήματα και οι έννοιες συσσωρέυονται. Έτσι , αντί το Σάββατο να δρα μόνο θετικά , καταλήγει να είναι ταυτοχρόνως ένας ψυχοφθόρος παράγοντας για τους ανθρώπους…
</a
Πρόσφατα σχόλια